‘Wilde gij… ?’

De edele kunst van het versieren lijkt mij moeilijker te worden met de tijd. Ik wil hierbij niet gezegd hebben dat ik enkele jaren geleden de kneepjes van dit vak helemaal beheerste, integendeel. Verder dan wat gestamel en hopeloos blozende wangetjes geraakte ik meestal (quote: nooit) niet. Toch is een simpele ‘Wilde gij het aan met mij?’ tegenwoordig een ‘big no no’. Maar … hoe doe je dat dan? Het aanmaken?

Laatst hoorde ik nog vertellen dat kussen deze tijd niet veel meer wil zeggen. Dat het leuk is voor dan maar niks voor meer. En dat volg ik wel. (Je hoort mij niet bekennen dat zomaar kussen of een grote lebber geven geen aangename activiteit is.) Maar ik vroeg het me gewoon af. Hoe versier je iemand? Stap je erop af en begin je onmiddellijk hartstochtelijk te kussen om nadien meteen over te gaan tot de serieuze conversatie à la ‘Hé da was nie zomaar om te doen hé, da was wel om te zeggen da kik graag me u morgen naar de cinema zou gaan’ ? Of … ga je er volledig voor en steek je stiekem je gsm-nummer in de achterzak van zijn jeansbroek (ervan uitgaande dat de jeansbroek die hij draagt wel degelijk achterzakken heeft. Trouwens; een ‘zonderzakkenbroek’ is hoogst onflatterend voor je kont, volgens Trinny & Susannah), hopende dat hij het kleine papiertje later op de avond ziet, je opbelt en meteen in katzwijm valt? Geef toe, het klinkt allemaal niet zo veelbelovend. Laat het ons er maar gewoon op houden dat versieren zwaar is. En … nu ik erover nadenk. De rollen zijn gewoon omgedraaid. Want … ik ben geen versierder, … ik word versierd. End – of – story.

Showtime

Showtime! Zo stond ik vanmorgen op. Stevig dromend en verschrikkelijk krakend uit bed komend, was dat het eerste wat in me opkwam. This is my time to shine. Shinetime. Showtime.

11 januari van het jaar 2012. Ik ben 21 jaar. 21 jaar en maar net geboren, getogen en volwassen geworden. En al de rest moet nog komen. Al de rest van heel het leven, moet nog om de hoek komen gepiept. Dit is slechts het begin. En dat is een zalig gevoel! Net een kuikentje dat juist over de brokstukken van zijn ei komt koekeloeren.

Ik wist het wel. Ik wist dat de tijd weer zou komen dat ik helemaal in het ‘nu’ ben en denk. Iedere keer mijn hart struikelt, is er tijd, heel veel tijd, nodig om opnieuw te herrijzen. Il faut du temps. En dit is het. Vandaag is het weer zover. ‘Yes’ tegen de wereld. ‘Yes’ tegen het leven. ‘Yes’ tegen mezelf.

Showtime!!!

This one’s for you

“I know what you are going through right now,
To love is to live and loose somehow,
You travel the longest road to find,
There’s nobody left to leave behind”

Ozark Henry weet het wel. Hij bezingt het perfect. I know what you are going through right now. Ik weet wat je doormaakt nu. Ik begrijp je.

Ik weet het; soms lijkt het alsof ik je niet snap. Alsof het niet doordringt wat je zegt. Maar dat doet het wel. Dat doet het zeker wel. Ik weet wat je wil zeggen.  Liefde fleurt je op, maakt je gelukkig, geeft je vleugels, … kwetst je. Ze kwetst je soms zo hard dat je dagen, weken, wat zeg ik: maanden nodig hebt om te recupereren. Om jezelf opnieuw op te rapen en het verleden voor het verleden te laten. Dat gebeurt niet vanzelf. Het heeft kilo’s, bakken, tonnen tijd nodig. Tijd, die voor het rapen ligt, maar die ook door je vingers heen slipt, als je ze niet snel genoeg bij de hand neemt.

“This one’s for you,
This one’s for me,
This one’s for anyone who ever loved someone,
This one’s for you,
This one’s for me,
This one’s is for anyone who ever loved”

Liefde is zo mooi. Maar ze kan zo wreed je hart breken. Keer op keer sta ik ervan versteld. Snap ik niet hoe het zover kan komen. Hoe je je fragiel opstelt, alsof alles voor altijd blijft zoals het is. Alsof je nooit ontwaakt uit de droom, alsof  alles roos is en het niet raar is, alsof je leven zich voltooid heeft, alsof ‘nu’ het enige is wat telt. Alsof het niet beter meer kan.

Maar je weet het nooit. Je weet niet wat er komt. En alles is zo vergankelijk. Schrijf ik ooit over geluk? Over liefde wanneer het goed gaat? Nee. Tot dusver nog niet. Ik heb het wel geprobeerd maar het is moeilijk. Als ik gelukkig ben in de liefde lijkt het haast overbodig dit neer te pennen. Alsof het een verspilling van tijd is. Alsof ik alles wel zal onthouden in mijn hoofd. Alsof geluk niet vluchtig is.

Niets is pijnlijker dan liefdesverdriet. Hoe het ook gaat, wat er ook was, waarom het ook niet werkte. Wat ook; het doet pijn. Het gaat door merg en been. In het begin denk je dat alles snel opnieuw hetzelfde zal zijn. Dat je een paar keer diep zucht en er dan opnieuw staat. Misschien gaat het zo. Bij sommige mensen. Zelf lukt het me niet. Het lukt me niet los te laten wat maar eventjes geduurd heeft. Het lukt me niet de draad terug op te pakken. Het lukt me niet om te schakelen van iets wat was tot iets wat nu niet meer is.

Hoe goed ik ook weet dat het niet juist zat, of niet helemaal juist zat, het blijft pijn doen. Na een maand nog steeds. Ik probeer het hard, pokerface. “Uiterlijke schijn is venijn”. Zelf verzonnen, maar ik vind dat het klopt. Want na verloop van tijd haalt het je in. ‘Komen je gevoelens als een tsunami over je heen’, om het met de bewoordingen van een vriendin te zeggen. Alles wat je nooit zei, overvalt je … en je bent niet meer voorbereid.

Soms melodramatisch, soms kwaad, soms ingetogen, soms gefixeerd, … omdat ik het alleen ben. Omdat alleen ik het lastig heb. En omdat ik het weet. Ik ben de ‘één van de twee’ die het niet zomaar kan vergeten, die niet zomaar verder kan gaan. Ook al weet ik dat het beter zo is. Ook al betreur ik het niet. Mijn gevoel stribbelt tegen. En ik voel me in de rug geduwd omdat ik alleen ben. Ik voel me alsof ik het snelsnel moet verwerken en verder moet gaan. Alsof er nooit iets geweest is. Alsof we een paar maanden overslaan.

Alles doen om het te vergeten. Normaal doen, gek doen, stil doen, zot doen. En het werkt niet. Juist omdat het niet echt is. Juist omdat het maar doen alsof is. Juist omdat het maar ‘proberen’ is. Ik hou ervan en haat ze; gevoelens. Ik omarm ze en bemin ze, maar verstoot ze tegelijkertijd. En ik klink dramatisch, ik weet het. Het leest erger dan het is. Maar ik weet dat iedereen ermee kampt. Op gegeven moment, op een bepaald punt. Maar … ‘tijd brengt raad’, en dat is waar. De tijd zal alles terug in orde brengen. En daar geloof ik nu eens helemaal in. De liefde, … dat weet ik zo niet. Maar de tijd: ik vertrouw er heel mijn hart aan toe.

En voor jou, diegene voor wie ik dit geschreven heb, zeg ik dat ik er altijd ben.

Zeg ik dat alles goed komt.

Vervlogen

Hier ben ik weer. Mijn eerste schrijfsel na een hele poos van windstilte. Waarom ik opnieuw begin vandaag? Simpelweg omdat ik ergens onderweg, deze blog uit het oog verloren ben. Vergeten en verloren. Totdat iemand me erop wees en ik met enige verwondering opnieuw de oude blogberichten las. Allang vergeten over vervlogen gevoelens, gebeurtenissen en toevalligheden. Allang vergeten hoe graag ik schrijf over ditjes en datjes, koetjes en kalfjes, zusjes en zo’tjes en … de liefde. Allang vergeten hoeveel deugd ik ervan had mijn gedachten neer te pennen! En dat is meteen ook de reden waarom ik vandaag de draad weer oppik.

Bij deze een nieuwe blogstart. Waarom ik dit introductietekstje schrijf, weet ik zelf niet goed. Misschien richt ik me wel tot jou, maar ik hoop van niet. Ik hoop me te adresseren aan het universum als het ware, omdat mijn tekstjes er in se niets toe doen, maar simpelweg een uiting zijn van gedachten en gevoelens. Meer hoeft het niet te zijn. Meer hoef ik er niet van te maken. Ik ben geen fan van de ‘smijt-je-diepste-gevoelens-en-belevenissen-op-het-net-en-deel-ze-met-jan-en-alleman’-cultuur, maar het is fijn de kleine dingen van elke dag, neer te typen om ze zo uit je hoofd te krijgen en vast te leggen. Al is het maar om later opnieuw in je oude mijmeringen te kunnen duiken. Wil je met me mee duiken? Dat mag. Wil je allesbehalve met me mee duiken? Dat mag ook. Ik geniet er in ieder geval nu al van, terug te kunnen zeveren, pennen, zagen, mijmeren op dit kleine stukje internetruimte.

Cheerio!

Dagen waarop ik niet spreek

Soms, heel soms, wil ik niet praten. Heel soms, heb ik niet de behoefte. Het heeft niets te maken met melancholiek of nog erger, met ongelukkig zijn.  Nee. Soms, heel soms, voel ik me zo rustig. Zo tevreden met het leven.

Alsof ik niets heb om onder woorden te brengen. Alsof dagen hun eigen leven leiden en ik me zorgeloos rond en rond en rond kan laten spinnen. Alsof woorden totaal en volledig overbodig zijn. Alsof letters, woorden, zinnen, geen meerwaarde geven aan de dag. Alsof alles vredig zijn normale gangetje gaat. Alsof, praten een luxe is.

Ik weet het; je snapt het niet. Je denkt er het jouwe van. Dat mag. Ik kan enkel zeggen, dat mijn zeldzame dagen waarop ik niet spreek, de gelukzaligste zijn. Geluk zit in de kleine dingetjes, en dat is zo. Ik kan met een halsstarrige overtuiging zeggen dat ik gelukkig ben. Héél gelukkig! De wereld is mooi, het leven is goed, de liefde is heerlijk. Maar hoe vertaal je deze gevoelens in volzinnen? Hoe doe je dat? Ik weet het niet. Ik heb nooit problemen gehad met de kunst van het communiceren. Toch valt het me moeilijk sommige gevoelens uit te drukken naar de buitenwereld toe. Soms voel ik me zo gelukkig dat ik het niet kan vertalen in letters. En … dan doe ik dat ook niet. Dan zwijg ik. Dan geniet ik in stilte.

‘Zwijgen’ krijgt vaak een negatieve connotatie. Wanneer mensen, vrienden, koppels, zwijgen, lijkt het haast alsof ze niets meer te vertellen hebben. Alsof ze in de loop der jaren alles gezegd hebben en er nu niets meer rest van hun heimelijke gesprekken. Alsof ze inmiddels alles aan elkaar hebben toevertrouwd, alsof ze niets meer over hebben om over te fluisteren. Alsof woorden er niet meer toe doen.

Is dat de bedoeling? Ik weet het niet. Zijn er nog woorden over na uren, dagen en jaren van samenzijn? Ja! Ik zeg volmondig ‘ja’ omdat communicatie nog steeds de schakel blijft tussen mensen. Klink ik prekerig? Waarschijnlijk. Maar het is mijn rotsvaste overtuiging dat relaties en vriendschappen gebaseerd zijn op … gesprekken. Gevoelens zijn zo complex en onbegrijpelijk, dat ze een handje moeten worden geholpen om begrepen te worden. Dat is niet altijd makkelijk. Het is  aartsmoeilijk sommige dingen te vertellen omdat woorden zo hard zijn. Denk iets in jezelf en je begrijpt het. Zeg iets hardop en het klinkt helemaal anders.

Ik ben en blijf een fan van communicatie. Maar tussen alle gesprekken, onderonsjes en babbels door, blijf ik genieten van mijn zalige daagjes waarop ik niet spreek.

 

Radioproduct: Sint-Andries

Intro:

De  Sint-Andriesbuurt ligt in hartje Antwerpen en heeft heel wat te bieden. Het pleintje van de buurt heeft een sociaal karakter en is de broedplaats van verschillende initiatieven. Zo organiseren enkele bewoners van Sint-Andries de culturele Wanneswandelingen.  Hiermee brengen ze een ode aan de inmiddels overleden volkszanger Wannes Van de Velde, die een sterke band had met de buurt.

http://soundcloud.com/darah/sint-andries

Tranquillité

Jezelf zijn is niet altijd makkelijk. Jezelf zijn in wat je doet, in wie je bent, in hoe je met de wereld omgaat. Jezelf zijn in je relaties en in je vriendschappen. Jezelf zijn ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds. Jezelf zijn in goede en kwade dagen.

Jezelf zijn in journalistiek. Soms denk ik bij mezelf dat ik niet weggelegd ben voor dit. Dat dit niet mijn ultieme roeping is. Deadline, deadline, deadline. Letterlijke vertaling: een dode lijn. Een doodlopend straatje voor mij ? Misschien wel.

Ik hoop van niet. Dan zou ik mijn tijd als het ware verspillen. Nu zo twijfelen, … en dan te bedenken dat ik al-tijd al wilde schrijven, de wereld wilde zien. Nu lijkt het alsof ik al genoeg gezien heb in de afgelopen drie jaar. Ik zou zo graag eens wat rust hebben. Een  handjevol tranquillité om even terug alles op een rijtje te krijgen.

Ik kan mezelf niet zijn hier, in dit vak. Frustraties alom, dat zeker. Ik zou beter iets anders gaan doen, maar … waar vind ik een opleiding open-je-eigen-boekenwinkel ? Nog nooit gezien. Toch is dat hetgeen ik wil! Een gezellige  boekenwinkel waarin ik mijn eigen ding kan doen en mijn eigen vibe kan geven.

One day

not so far away

I sell you books

every day

Blauw bloed

I’m the man. I rock. Time and again. I am the man.

Dat, dames en heren, is de manier om op te staan. Want … wie anders dan jijzelf kan jou het beste ‘bestoefen’ ? Inderdaad: niemand. Het hele punt van opstaan is, het gevoel ontwikkelen dat je klaar bent voor de nieuwe dag. Dat je klaar bent om los te gehen en je dromen waar te maken. Here and now. Hier en nu.

Je moet jezelf toespreken alsof je the man bent. Alsof jij de aarde rond haar as doet draaien, alsof jij de seizoenen doet veranderen. Egoïstisch? Nee. Absoluut. Niet. Ik zou niet rondlopen terwijl je roept dat jij de aarde doet draaien, want dat kan uiteraard verkeerd overkomen.

Ik wil maar zeggen. Ik wil maar zeggen dat je jezelf belangrijk genoeg moet vinden. Belangrijk genoeg om in deze wereld te leven. Neem het leven niet te serieus, go with the flow.  Je zal zien: Je zal overdag schitteren als de sterren ‘s nachts.

Denk er dus aan: Jij. Bent. Blauw. Bloed.

Be careful what you wish for

Het is een Engels gezegde: “Be careful what you wish for”. En inderdaad; “Wees voorzichtig met wat je wenst.”

Het lot heeft een rare twist. Een rare twist. In ieder geval geen goed karakter. Nee.

Ik ben de positivo zelve, al zeg ik het zelf. Toch krijgt het lot me een  beetje klein. Ik denk soms dat het beter is niets te wensen of niets te hopen, dan kan het ook nooit fout gaan. Kleingeestig, ik weet het.

Misschien is het karma. Slecht karma. Heb ik ooit iets zo fout gedaan dat me geen sprankeltje geluk meer gegund wordt ? Kan het me niet herinneren. Morgen herstel ik dat karma. Kan het geluk me eindelijk verrassen.

Ik mag niet klagen, echt niet. Ik heb alles en toch zeur ik. Dat zal een probleem van onze tijd zijn denk ik. Nu ik het hier neerschrijf, overvalt me het gevoel dat het allemaal toch niet zo erg is. Nee, inderdaad. Ik stop met zeuren. Hier en nu.

Karmaaaaaaaa herstel u aub !

De liefde van mijn leven

Het merendeel van alle mensen op deze hele planeet, zoekt bijna 24 uur op 24 uur naar de liefde van hun leven. Dàt is een feit. Ik bedoel: Het is geen feit zoals een feit dat er 365 dagen in een jaar zijn een feit is. Nee, het is een feit in die zin dat dat gewoon zo is. Ik behoef geen wiskundige berekeningen om een schatting te kunnen maken van het aantal mensen dat het vinden van de liefde, één van de hoofddoelen in zijn of haar leven vindt. Nee, dat is gewoon zo. Dat is gewoon zo want een mens heeft verdorie liefde nodig om te zijn wie hij is. Liefde doet bloeien, doet ademen, doet heropleven. Liefde is noodzakelijk.

Ik kijk naar mezelf en ik denk: “Verdorie. Single. Liefloos. Alleen.” En dan denk ik aan alle miljoenen mensen die in exact dezelfde situatie verkeren. Ik voel me plotsklaps niet meer zo alleen. Ik vereenzelvig me met de zovelen anderen. En dat, is op zich weer een soort van liefde. Liefde voor de medemens, liefde voor je liefloze naaste.

Kom lieflozen, kom vergetenen onder ons, laat ons op pad gaan en de zoektocht afblazen naar de liefde van ons leven !